การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบทักษะปฏิบัติของผู้เรียนที่ศึกษาตามรูปแบบการจัดการเรียนรู้ทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์และรูปแบบการจัดการเรียนรู้แบบปกติ ของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนวัดนิมมานรดี ประชากรที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2567 โรงเรียนวัดนิมมานรดี กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 58 คน ได้มาด้วยวิธีการสุ่มแบบกลุ่ม (cluster random sampling) ใช้หน่วยสุ่มเป็นห้องเรียน ทำการจับฉลาก 2 ห้องเรียน แล้วจับฉลากเป็นกลุ่มทดลอง 1 ห้องเรียน จำนวน 29 คน และกลุ่มควบคุม 1 ห้องเรียน จำนวน 29 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ แผนการจัดการเรียนรู้เรื่องนาฏยศัพท์ ตามรูปแบบการจัดการเรียนรู้ทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์ และแบบประเมินทักษะปฏิบัตินาฏยศัพท์ การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ t-test Dependent Sample และ t-test Independent Sample ผลการศึกษาพบว่า (1) ก่อนเรียนกลุ่มตัวอย่าง ทั้งสองกลุ่มมีคะแนนไม่ต่างกัน โดยกลุ่มควบคุมมีคะแนนเฉลี่ยอยู่ที่ 2.34 ± 0.48 และกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยอยู่ที่ 2.48 ± 0.50 (2) นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 กลุ่มควบคุมมีคะแนนเฉลี่ยที่ได้จากการประเมินทักษะปฏิบัติ หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 (3) นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่สาม กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยที่ได้จากการประเมินทักษะปฏิบัติ หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 (4) นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่สาม กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยที่ได้จากการประเมินทักษะปฏิบัติหลังเรียนสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 แผนการจัดการเรียนรู้เรื่องนาฏยศัพท์ ตามรูปแบบการจัดการเรียนรู้ทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์สำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาตอนต้น สามารถพัฒนาทักษะปฏิบัติของผู้เรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ

        The objective of this research was to compare the performance skills of students who studied through Harrow’s psychomotor learning model and those who studied through a conventional learning model among Grade 3 students at Wat Nimmarnoradee School. The population of this study consisted of Grade 3 students during the first semester of the 2024 academic year. The sample group included 58 students selected by cluster random sampling, using classrooms as the sampling unit. Two classrooms were randomly drawn; one was assigned as the experimental group (29 students) and the other as the control group (29 students).The research instruments were: (1) a learning management plan on Natyasap based on Harrow’s psychomotor learning model, and (2) a performance skill assessment form on Natyasap. The data were analyzed using Dependent Sample t-test and Independent Sample t-test. The results showed that: (1) before instruction, there was no significant difference in performance scores between the two groups. The control group had a mean score of 2.34 ± 0.48, and the experimental group had a mean score of 2.48 ± 0.50. (2) After instruction, the control group’s post-test mean score was significantly higher than the pre-test mean score at the .001 level. (3) Similarly, the experimental group’s post-test mean score was significantly higher than the pre-test mean score at the .001 level. (4) The experimental group’s post-test mean score was significantly higher than that of the control group at the .001 level.

          The results indicate that lesson plans on Natyasap developed according to Harrow’s Taxonomy of the Psychomotor Domain are effective in enhancing the practical skills of lower primary school students.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง 2560). นนทบุรี:

โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

ทิศนา แขมมณี. (2556). รูปแบบการเรียนการสอน : ทางเลือกที่หลากหลาย (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธนิตา ตระกูลศรี และสาคร อัฒจักร. (2566). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะปฏิบัตินาฏยศัพท์และภาษาท่าด้วยการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิด ของแฮร์โรว์ร่วมกับบอร์ดเกมชั้นประถมศึกษาปีที่ 3. วารสารสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏ มหาสารคาม, 7(3), 35–43.

บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.

ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2555). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.

ปัญญา ไข่พรมราช. (2563). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ดนตรีไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ตามแนวคิดการพัฒนาทักษะของซิมพ์ซัน. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 10(2), 69.

ไพบูลย์ เทวรักษ์. (2550). จิตวิทยาการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: เอสดีเพลสการพิมพ์.

ไพโรจน์ ตีรณธนากุล, ไพบูลย์ เกียรติโกมล และเสกสรรค์ แย้มพินิจ. (2546). การออกแบบและผลิตบทเรียนคอมพิวเตอร์การสอนสำหรับ e-Learning. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพมหานคร.

รสสุคนธ์ เพ็ญเนตร. (2561). การพัฒนาทักษะปฏิบัตินาฏยศัพท์และภาษาท่า โดยใช้การเรียนรู้แบบกลุ่มร่วมมือเทคนิค TAI ร่วมกับแนวคิดการสอนปฏิบัติของแฮร์โรว์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. ค้นเมื่อ 11 กันยายน 2567, จาก https://fulltext.rmu.ac.th/fulltext/2561/127076/Penneth%20rossukon.pdf

รุ้งนภา ชุมประเสริฐ และจุไรศิริ ชูรักษ์. (2565). การจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์ร่วมกับการใช้สื่อประสมที่มีต่อทักษะการปฏิบัติทางนาฏศิลป์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1, ครุศาสตร์สาร, 16(2), 204–218.

วราภรณ์ จุลฉีด และเก็ตถวา บุญปราการ. (2566). การพัฒนาทักษะปฏิบัตินาฏยศัพท์ด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้แนวคิด การสอนของแฮร์โรว์สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 8(2), 881–890.

วริศนันท์ เดชปานประสงค์ และคนอื่น ๆ. (2565). รูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะปฏิบัติของผู้เรียน. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 8(2), 431–433.

วิทยาลัยนาฏศิลป. (2552). เอกสารประกอบการสอนนาฏศิลป์ไทย (ละคร) เรื่อง นาฏยศัพท์พื้นฐานการฝึกหัดเบื้องต้น หมวดวิชานาฏศิลป์ไทย (ละคร) 
ภาควิชานาฏศิลป์ วิทยาลัยนาฏศิลป สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ กระทรวงวัฒนธรรม. นครปฐม: วิทยาลัยนาฏศิลป สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์.

ศักดิ์ชัย ศรีจูมพล และสมชาย พาชอบ. (2567). ผลการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์ต่อผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนและทักษะการฝึกปฏิบัติ กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3. วารสารสมาคม พัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 6(1), 70–81.

สุวิมล ว่องวาณิช. (2550). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อภิชาติ อนุกูลเวช. (2551). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้การสอนฝึกปฏิบัติทางเทคนิคบนเครือข่ายอินเทอร์เน็ตสำหรับนักเรียนอาชีวศึกษา. ค้นเมื่อ 9 ตุลาคม 2567,

จาก http://thesis.swu.ac.th/swudis/Ed_Tech/Abhichat_A.pdf

Garrison., & Magoon. (1972). Educational psychology. Ohio: Charles E. Morrill Publishing.

Harrow, A. (1972). A taxonomy of psychomotor domain : a guide for developing behavioral objectives. New York: David McKay.
 

Klausmeior, H. J., & R. E. Ripple. (1971). Learning and Human Abilities : Education Psychology. New York: Harper international Editions.

Klausmeior & Ripple, 1971.

Page, G. (1977). International Dictionary of Education. Great Britain: The Anchor Press.