การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยในการมาเที่ยวนครพนม

โดยบูรณาการแนวคิด Happy Model และ 6As และวิเคราะห์แนวทางการออกแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพรองรับ

นักท่องเที่ยวศักยภาพสูง จังหวัดนครพนม การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงสํารวจเก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามจากกลุ่มนักท่องเที่ยว ชาวไทย จํานวน 400 ตัวอย่าง ในเขตเทศบาลเมืองนครพนม วิเคราะห์และนําเสนอผลกาวิจัยด้วยสถิติเชิงพรรณนา แจกแจง

ความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการศึกษาพบว่า นักท่องเที่ยวชาวไทยส่วนใหญ่มีความพึงพอใจ

ในแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดนครพนมในระดับสูงและเห็นตรงกันว่าปัจจัยการออกแบบกิจกรรม สินค้าและบริการการท่องเที่ยว

เชิงสุขภาพจังหวัดนครพนมมีความสอดคล้องกับแนวคิด Happy Model และ 6As สามารถพัฒนาเพื่อให้นครพนมเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวศักยภาพสูงได้ และมีความเห็นตรงกันว่า ลักษณะสินค้าและบริการเชิงสุขภาพควรให้ความสําคัญกับการอยู่ดี แบ่งปันสิ่งดี ๆ กับชุมชน และการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ผลการศึกษาสรุปได้ว่า ผู้ที่มีส่วนได้ส่วนเสียด้านการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพทั้งภาครัฐและเอกชนสามารถใช้จุดเด่นจากต้นทุนทางวัฒนธรรมและควรให้ความสําาคัญกับการสร้างมูลค่าเพิ่มด้วยการออกแบบการท่องเที่ยวตามแนวคิด Happy Model โดยบูรณาการร่วมกับองค์ประกอบการท่องเที่ยว 6As ทั้งนี้ การพัฒนาสินค้า บริการและกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพให้ตรงกับพฤติกรรมและความต้องการของนักท่องเที่ยวศักยภาพสูงจะส่งผลถึงการเพิ่มยอดขาย การกระจายรายได้สู่ชุมชน ความยั่งยืนของทรัพยากรสิ่งแวดล้อมซึ่งจะเป็นแนวทางการออกแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพให้เกิดการยกระดับคุณภาพการท่องเที่ยวเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนจากรุ่นสู่รุ่น

     This study investigates the factors influencing Thai tourists’ decisions to visit Nakhon Phanom Province by

integrating the Happy Model and the 6As framework, and analyzes guidelines for designing wellness tourism activities

to attract high-potential tourists. A survey was conducted with 400 Thai tourists in Nakhon Phanom Municipality, and

the data were analyzed using descriptive statistics, including frequency, percentage, mean, and standard deviation.

     The findings indicate that most tourists were highly satisfied with the province’s attractions and agreed

that the design of wellness tourism activities, products, and services aligns with the Happy Model and the 6As. This

suggests that Nakhon Phanom has the potential to be developed as a wellness tourism destination for high-potential

tourists. Respondents further emphasized that wellness tourism products and services should prioritize well-being,

community benefits, and environmental conservation.

     The study concludes that stakeholders in the public and private sectors can leverage cultural capital

and enhance added value by designing tourism activities that integrate the Happy Model with the 6As framework.

Developing wellness tourism products, services, and activities that align with the behaviors and needs of high-potential

tourists will not only increase sales and distribute income to local communities but also ensure environmental

sustainability, thereby contributing to long-term sustainable tourism development.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2565). แผนปฏิบัติราชการรายปี พ.ศ. 2565. ค้นเมื่อ 7 เมษายน 2567, จาก

www.mots.go.th

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา, กรมการท่องเที่ยว. (2565). สถานการณ์การท่องเที่ยวในประเทศราย จังหวัด ปี 2565.

ค้นเมื่อ 7 เมษายน 2567, จาก https://www.mots.go.th

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา, กรมการท่องเที่ยว. (2566). สถานการณ์การท่องเที่ยวในประเทศราย จังหวัด ปี 2566.

ค้นเมื่อ 7 เมษายน 2567, จาก https://www.mots.go.th

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2566). ศูนย์พัฒนาวิชาการด้านตลาดการท่องเที่ยว.บทความ: จับเทรนด์

“นักท่องเที่ยวศักยภาพสูง” อัตราใช้จ่ายสูง มีความรับผิดชอบ กลุ่มเป้าหมายใหม่ของธุรกิจท่องเที่ยว.

ค้นเมื่อ 7 เมษายน 2567, จาก https://tatacademy.com/th/publish/article

ขวัญชนก สุวรรณพงศ์. (2566). อิทธิพลของแรงจูงใจและการรับรู้องค์ประกอบการท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อความพึงพอใจในการ

ท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของนักท่องเที่ยวชาวไทยในจังหวัดภูเก็ต. วารสารมนุษยศาสตร์ และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัย-

อุบลราชธานี, 14(1), 308-330.

หอการค้าไทย และสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย. (2566). คู่มือ Happy Model โมเดลอารมณ์ดี มีความสุข การพัฒนาสู่การ

ท่องเที่ยวคุณภาพสูง. ค้นเมื่อ 8 เมษายน 2567, จาก https://www.thaichamber.org

ปุณณภัสสร สุนทรธีรสุทธิ์, ชลธิศ ดาราวงษ์ และรมิดา วงษ์เวทวณิชย์. (2567). แนวทางการสร้าง ความสําาเร็จให้กับธุรกิจการ

ท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในประเทศไทยอย่างยั่งยืน. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(10), 415-432.

สุวรรณี ศรียาบ, ภาคภูมิ ใจชมภู, ศิวศิษฏ์ ปิจมิตร และปริดา จิ๋วปัญญา. (2565). การศึกษาความต้องการ ด้านการบริการ

การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของจังหวัดตาก. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 4(2), 22-37.

หิรัญญา กลางนุรักษ์ และเกิดศิริ เจริญวิศาล. (2566). ศักยภาพในการรองรับการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของ จังหวัดภูเก็ต.

วารสารวิจัยวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 7(1), 182-192.

Almuhrzi, H. M., & Al-Azri, H. I. (2019). Conference report: second UNWTO/UNESCO world Conference on

tourism and culture: fostering sustainable development. International Journal of Culture, Tourism

and Hospitality Research, 13(1), 144-150.

Artisans of Leisure. (2023). Artisans on the “Leisure Luxury Travel Trends List” for 2023.

Artisans of Leisure – International Luxury Travel. Retrieved July 27, 2024, from

https://www.artisansofleisure.com/press_releases/artisans-of-leisure-releases-its-luxury-travel-trends-list-for-2023/

Dann, G., Nash, D., & Pearce, P. (1988). Methodology for Tourism Research. Annals of tourism research, 15(1), 1-28.

Flywire. (2023). How Flywire solves payment challenges for luxury travel. Flywire 2011– 2023 Press Release.

Retrieved July 28, 2024, from https://flywire.foleon.com/report/luxury-travel-report-2023/key-findings

Global Wellness Institute. (2023). Global wellness economy monitor 2023 (November 2023). Retrieved July 28, 2024,

from https://globalwellnessinstitute.org/wp-content/uploads/2023/11/GWI-WE-Monitor-2023_FINAL.pdf

Hirunthet, W. (2022). Thai Tourist’s Opinion toward Level of Problem Effecting Tourism in Talad Noi Community Samphanthawong District, B. Journal of Humanities and Social Sciences, Rajapruk University, 8(2), 66–81.

Joshi, A., Kale, S., Chandel, S., & Pal, D. K. (2015). Likert scale: Explored and explained. British journal of applied

science & technology, 7(4), 396-403.

Keadplang, K. (2019). An increased business opportunity of wellness tourism as premium tourist destinations

in Asian countries. Journal of Cultural Approach, 20(37), 102-109.

Kotler, P. (1997). Marketing Management: Analysis, Planning, Implementation and Control (14th ed.).

Pelasol, M. R. J., Tayoba, M. A. T., Mondero, E., Jugado, K., & Lahaylahay, C. (2012). Igcabugao: A potential

tourist destination in the southern part of Iloilo, Philippines. International Peer Reviewed Journal, 8, 71–78.

Phila, C., & Sukpatch, K. (2020). The Factors of Awareness Thailand’s Destination Tourism for Chinese Tourists

High-Value. Research and Development Journal, Loei Rajabhat University, 16(55), 48–57.

Reichheld, F. F. & Sasser, W. E. (1990). Zero Defeofions: Quoliiy comes to service. Harvard Business Review,

68(5), 105-111.

Sriboonruang, P., & Pimonsompong, C. (2021). The development of high value tourist destination of high-value

tourists in Thailand. Journal of Southern Technology, 14(1), 1–13.

Tasci, A.D., Fyall, A., & Woosnam, K. M. (2021). Sustainable tourism consumer: socio- demographic, psychographic,

and Behavioral Characteristics. Tourism Review, 77(2), 341-375.

Tribe, J., & Airey, D. (2007). Review of Tourism Research. Developments in tourism research, 3-14.

Uakarn, C., Chaokromthong, K., & Sintao, N. (2021). Sample size estimation using Yamane and Cochran and

Krejcie and Morgan and Green formulas and Cohen statistical power analysis by G* power and comparisons.

Apheit Int J, 10(2), 76-88.

UNWTO. (2023). UNWTO Conference on Education and Skills in Medical and Wellbeing Tourism in Sofia,

Bulgaria, June 2023 . World Tourism Organization.

Yaemsuksawat, Y. (2021). ASEAN Tourism Management for High-end Tourists. Ph. D. in Social Sciences Journal,

11(2), 310-320.